Şaka gibiydi tüm yaşananlar.Kırk küsur yılda biriktirdiğin herşeyi bir anda yok etmeye çalışıyorsun ve en acısı hatıralar ve anılar içinde yüzerken onları hallaç pamuğu gibi atıyor,haraç mezat biryerlere savuruyorsun.Ve kaçınılmaz son, tüm benliğinde kalan tarifi imkansız sızı.Gülerken ağlayıp ,ağlarken gülmek de böylesi bir durumun sana bıraktıkları...
Papatyalar da beklemiyordu böyle bir sonu.Oysa şirin görünmek için bütün güçleriyle fırlamışlardı topraktan ve hiç bir yıl böylesine kalabalık toplanmamışlardı.Onlar terkedilmek istemedi ben de terketmek.
Yaşlarım kuruyacak,içimdeki hüzün yavaş yavaş kaybolacak ama ben yinede pembe evin önünden geçmemek için yolumu değiştireceğim...
Nazlı Yücel
