CİCİANNEM

         Güzel başlayan 2012 yılı,hüzünlü bir baharı  aileme yaşatırken yıkımının en büyüğünü ise Sonbahara, Ekim'in 2 sine saklamıştı sinsice...Hiç düşünmemiştim,ya da düşünmekten hep kaçınmıştım ailemde yaşayabileceğim bir kayıbı.Oysa çok iyi  biliyorum bu dünyada  hiç birimizin kalıcı olmadığını ve sıramız geldiğinde birer birer sevdiklerimize veda edeceğimizi.Biliyorum biliyorum da Ciciannemi kaybetmeyi bilememişim,hem de hiç bilememişim....
           O,kökleri olan bir çınardı benim için tıpkı Villa Memalik'in önündeki ulu çınarlar gibi.Rüzgarda savrulurken yaprakları, toprağa sımsıkı tutunmuş kökleriyle hiç yıkılmıyacakmış gibi duran evimin bekçileri çınarlar...Ben doğdum Ciciannem vardı, ben çocuk oldum o yine yanımdaydı,büyüdüm anne oldum,hep ama hep vardı ben yokluğunu  hiç bilemedim ki...
             Bu gün onun o yüce anısına, Bezciyan Ermeni İlköğretim Okulunda bir yemek verdiler.Hep bir ağızdan küçük öğrenciler müdür hanımın idaresinde kendi dillerinde dua ettiler Ciciannem için, yani Ferda öğretmenin annesi Müzeher Özaydil'e .Gözyaşalarım sel oldu aktı, duyguların en yoğunlarından birini yaşadım.Cicianneciğim duydun mu,sesler sana ulaştı mı.Bir zamanlar eğittiğin ve hep gururla bahsettiğin öğrencilerin gibiydi hepsi.Eminim görseydin sen de çok onur duyardın tıpkı benim çok onurlandığım gibi.
             Ben seni çok ama çok sevdiğimi yaşarken sana hissettirdiğimi düşünüyorum.Çünkü bizim bağlarımız karşılıklıydı,ben senin sıcacık sevgini hep içimde hisettim,sözlere gerek duymadan.Keşke ah keşke  bunları kağıda değilde sana söyleyebilseydim ve ne olur Ciciannem gitme diyebilseydim....
              Gitiiğin yere nurlarını da götürdüğünü biliyorum,ışıklar içinde uyu canımın içi mekanın Cennet Bahçesi,komşuların senin gibi Melekler olsun.Hep ama hep anılarımın en özel ve en güzel köşelerinin birinde yaşayacaksın.

                DUALARIM SENİNLE....