18 Nisan 2012 Çarşamba

Evim...


Çok hüzünlü geldi bu ilkbahar.Gözleri hep yaşlı bakıyor.Sevmedim onu bu sene,hiç sevmedim.Bizimkisi sadece bir ev değildi,bütün aileyi bağrına basmış bir anaydı belki de baba,kimbilir...Yuvaydı işte,canlıydı nefes alırdı.Gözleri vardı gülerek bakan.O kadar güzeldi ki ona her baktığımda bir kere daha hayran olurdum.Yaşlanmıştı biliyorum ve biliyorum ayrılık vakti yakındı.Kim ister sevdiğinden ayrılmayı.Bitkisel hayatta,son günleri,çok zor nefes alıyor.Saklamıyorum artık gözyaşlarımı, yanında ağlıyorum akıtmıyorum içime.Ak düşmüş saçlarında geziniyor ellerim,okşuyorum usulca.Çcukluğumun en güzel anılarını da alıp götürecek biliyorum ve bir türlü veda edemiyorum.Selam söyle özlediklerime babaanneme,dedeme,balkondan bakan yengeme,ağabeyime selam söyle amcalarıma....Seni de gömüyorum onların yanına.
NAZLI YÜCEL

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder